Ατσάλινος Ουρανός

πώς θα γινει

Στον ατσάλινο ουρανό, τ' αστέρια πνίγονται

Στα κυκλώματα χαμένος, ο παλμός μου χάνεται

Οθόνες ψυχρές, καθρέφτες άδειοι, ψεύτικα φώτα

Μια σκιά χωρίς όνομα, σε περιμένω όπως πρώτα.

Πώς θα γίνει, πώς θα σπάσω τις αλυσίδες αυτές;

Πώς θα γίνει, όταν η ψυχή μου βουλιάζει στις σκιές;

Μια κραυγή στην σιωπή, ένα σήμα στο κενό

Πώς θα γίνει, να ζήσω ξανά, να νιώσω πάλι εγω;

Τα δεδομένα ρέουν, κλέβουν κάθε σκέψη

Ο εγκέφαλος μου καίγεται, σε μια άχρωμη δίνη

Κάθε χτύπος μια ανάσα, ενάντια στον αλγόριθμο

Μια εξέγερση σιωπηλή, στα σπλάχνα του συστήματος

Πώς θα γίνει, πώς θα σπάσω τις αλυσίδες αυτές;

Πώς θα γίνει, όταν η ψυχή μου βουλιάζει στις σκιές;

Μια κραυγή στην σιωπή, ένα σήμα στο κενό

Πώς θα γίνει, να ζήσω ξανά, να νιώσω ζωντανός;

Ακούω τον ήχο, τον παλιό, τον γνώριμο θόρυβο

Της αντίστασης το ρεύμα, διαπερνά το σώμα μου

Δεν είμαι μόνο ψηφία, δεν είμαι μόνο κώδικας

Είμαι η φλόγα που τρεμοπαίζει, στο σκοτεινό σου φως

Πώς θα γίνει, πώς θα σπάσω τις αλυσίδες αυτές;

Πώς θα γίνει, όταν η ψυχή μου βουλιάζει στις σκιές;

Μια κραυγή στην σιωπή, ένα σήμα στο κενό

Πώς θα γίνει, να ζήσω ξανά, να νιώσω ζωντανός;

Πώς θα γίνει...

Σπάσε...

Ζήσε...

Πώς θα γίνει...

Να νιώσω ζωντανός...

Πώς θα γίνει;